1. Het in beeld brengen van het perspectief van patiënten en naasten op problemen, behoeften en aanwezige zorg;

2. Patiënten en naasten laten formuleren wat gewenste zorg is en welke verbeteringen nodig zijn;

3. Een ontmoeting tussen zorgvragers en zorgverleners ter afstemming van beelden en noodzakelijke verbeteringen;

4. Gezamenlijk de prioriteiten uitwerken naar acties;

5. Acties onder gezamenlijke regie binnen netwerk/keten brengen;

6. En tenslotte gezamenlijk evalueren en bijstellen.

Het enkel tot stand brengen van een keten of netwerk is onvoldoende om zorg af te stemmen op wat de patiënt zelf wil en belangrijk vindt. Daarvoor moet, zo leert de ervaring, nog een extra kwaliteitsslag worden gemaakt. Het programma 'Zorgomkering' wil die slag maken.

We gaan daarbij uit van de volgende uitgangspunten:

(a) het patiëntenperspectief (inclusief mantelzorgers) is niet hetzelfde als het zorgverlenersperspectief, ze zijn gelijkwaardig;

(b) het patiëntenperspectief (inclusief mantelzorgers) wordt nog onvoldoende gekend en met het zorgverlenerspectief verbonden;

(c) juist in ketens en netwerken is het van belang verbeterprocessen op gang te brengen die op eigen kracht verder gaan waardoor;
(d) de zorg geleidelijk keert richting zorgvragers.

Respect, gelijkwaardigheid en zelfsturing zijn drie andere belangrijke uitgangspunten.

Patiënten en hun naasten moeten zich voldoende erkend en gekend voelen. Terugkijken naar het eigen zorgproces is een emotionele gebeurtenis. Een ziekteproces wordt als het ware opnieuw beleefd.